Kaybetmek oyunun parçası, bunu herkes söylüyor. O an yaşanınca söylem yetmiyor. Bir maç, bir bölüm, saatlerce kurduğun bir iş bir hatayla gidiyor ve insan ekrana bakıp duruyor. Kimisi kapatıp kalkıyor. Kimisi hemen yeniden giriyor, bir el daha diye. Sinir de her oyunda aynı değil. Tek başına, kendi hatanla kaybetmek başka. Online oyunda karşı taraf dalga geçince başka. Arkadaşla oynarken gülerek biten bir mağlubiyet ise çoğu zaman hikâyeye dönüyor. Hemen yeniden girmek de her zaman iyi gelmiyor insana. Aynı hatayı üst üste yapmak siniri büyütüyor. Sizde sinir hangi noktada başlıyor? Kaybettiniz diye bırakır mısınız, yoksa tam o anda mı devam edersiniz?

Bittikten sonra kapanan oyunlar var. Yıllar sonra adı geçince hâlâ o anı getirenler de var. Grafik eski, kontrol tuhaf, yine de insanın aklından çıkmıyor. Bunun sebebi nostalji mi, yoksa oyunun gerçekten iyi kurulmuş olması mı, ayırmak zor. Eski oyunlar daha yavaştı. Bir yeri geçmek için oturup uğraşıyordun. Şimdi birçoğu seni sürekli bir sonraki ödüle itiyor. İkisi de ayrı keyif. Unutulamayanlar genelde ödül yağmurundan çok, içinde kaybolduğun yerler oluyor. Tek kişilik de olabilir, aynı ekranda geçirilen bir akşam da. İsim sayıp liste yapmak istemiyorum. Herkesin aklında kalan başka. Hâlâ adı geçince gülümseten bir oyun var mı sizde? Neden o, görüntüsü yüzünden mi yoksa yanında kimin olduğu yüzünden mi?