LafZona Forum - Sohbet topluluğu, Chat Dünyası

Lafzona web sohbet ve radyo ağı. Görevde olanlar Görev İsim Sunucu Sahibi SokağınTavanı Teknik Sorumlu Coding Sunucu Adminleri EngelYok · züLaL · Nova DJ Kadromuz YabanCı · Boomerang · SokağınTavanı Henüz atanmayan görevler Radyo Lideri Global Kanallar Lideri Sales Lideri Forum Lideri Bağlantılar Sohbet Radyo Forum

Nick, odaya girmeden önce görünen tek şey. Çok süslü olursa okunmuyor. Çok düz olursa da kalabalıkta kayboluyor. Arada bir yer var ve herkes orayı başka tarif ediyor. Bazıları gerçek adına yakın bir şey seçiyor, bulunmak istiyor. Bazıları tam tersine, dışarıda kullandığı isimle karışmasın diye uzak duruyor. Rakamla biten, alt çizgili, her kanalda başka yazılan nickler de var. Hatırlanması zor olan bir kere selam alır, ikinci seferde kim olduğu karışır. Küfür, reklam ya da başkasının taklidini andıran bir isim ise daha kapıdayken mesafe koyduruyor. Aynı nicki iki kişi isteyince de kıskançlık çıkıyor. Kim önce aldıysa o kalıyor, diğeri takısını değiştiriyor. Kolay okunan ve başkasına benzemeyen bir nick çoğu zaman yeter. Siz nicki bir kere seçip uzun süre mi taşıyorsunuz, yoksa canınız sıkılınca değiştirir misiniz?

SokağınTavanı, Lafzona radyo DJ kadrosunda. Tavanüstü, SokağınTavanı'nın kendi seçkisidir. Lafzona'nın sunucu sahibi radyoda da mikrofondadır. Liste önceden kilitlenmez; o anın şarkısı çalar, kanal da ona göre konuşur. Yayın Bilgi Ayrıntı Program Tavanüstü Müzik türü Ev sahibi seçkisi Nasıl dinlenir lafzona.com üzerinde #radyo kanalı veya radyo.lafzona.com Bağlantılar Sohbet Radyo

Her gün yazılmazsa arkadaşlık bitiyor sanan var. Haftalarca ses çıkmayıp sonra kaldığı yerden devam eden de var. İkisi de aynı şeyi anlatmıyor. Sürekli mesaj, bazen ilgi. Bazen de boşluk doldurma. Karşı taraf cevap vermek zorunda hissedince muhabbet işe dönüyor. Uzun ara ise ihmal gibi görünebiliyor. Oysa bazı insanlar sessizken de orada. Haberleşmek için illa bir olay gerekmiyor ama her sessizliği de bitiş saymak yorucu. Sınır kişiye göre değişiyor. Biri için üç gün çok. Biri için üç ay normal. Asıl yoran, karşı tarafın temposunu kendi temposu sanmak. Sizde arkadaşlık, düzenli yazışınca mı duruyor, yoksa arada kaybolup geri gelince de bozulmuyor mu?

Kaybetmek oyunun parçası, bunu herkes söylüyor. O an yaşanınca söylem yetmiyor. Bir maç, bir bölüm, saatlerce kurduğun bir iş bir hatayla gidiyor ve insan ekrana bakıp duruyor. Kimisi kapatıp kalkıyor. Kimisi hemen yeniden giriyor, bir el daha diye. Sinir de her oyunda aynı değil. Tek başına, kendi hatanla kaybetmek başka. Online oyunda karşı taraf dalga geçince başka. Arkadaşla oynarken gülerek biten bir mağlubiyet ise çoğu zaman hikâyeye dönüyor. Hemen yeniden girmek de her zaman iyi gelmiyor insana. Aynı hatayı üst üste yapmak siniri büyütüyor. Sizde sinir hangi noktada başlıyor? Kaybettiniz diye bırakır mısınız, yoksa tam o anda mı devam edersiniz?

Cep neredeyse elde bitiyor. Haber, mesaj, kısa bir bakış, hepsi orada. Bilgisayar ise oturup bir iş yapılacak zamana kalıyor. Bu yüzden daha fazla sorusu saatle ölçülünce telefon öne çıkıyor. Yapılan işe bakınca cevap değişebiliyor. Uzun yazı, dosya, bir şeyi yan yana karşılaştırmak hâlâ büyük ekranda rahat. Telefonda ise her şey parça parça. Birinin bütün günü telefonda geçiyor, akşam bilgisayarı açmıyor. Diğeri telefonu sadece bakmak için kullanıyor, asıl vaktini masada geçiriyor. İkisi de internete bağlı. Kullanım aynı değil. Telefonda başlayan bir iş bilgisayarda bitiyor, ya da tersi. Dosyayı büyük ekrana atmadan rahat etmeyen var. Haberleşmeyi ise telefondan çıkarmayan var. Biri diğerinin yerine geçmiyor. Küçük ekranda uzun iş de çabuk yoruyor. Sizde günün çoğu hangisinde geçiyor? Biri bozulsa hangisinin yokluğu daha çok belli olur?

Hafta bitince iki tür insan çıkıyor. Biri kapıyı kapatıp evde kalmak istiyor. Diğeri iki gündür dışarı çıkmadıysa huzursuzlanıyor. Evde kalmak tembellik sayılınca iş bozuluyor. Bazen en iyi dinlenme, kimseyle program yapmamak. Dışarı çıkınca hava değişiyor, başka yüzler görüyorsun, gün başka türlü kapanıyor. İkisi birden de oluyor. Cumartesi ev, pazar bir tur. Ya da tersi. Kalabalık sevenle sessizlik seveni aynı güne zorlamak da ayrı dert. Sizin hafta sonu nasıl bir şekil alıyor? Planlı mı, yoksa o sabah belli mi oluyor?

Bazı parçalarda ne dendiği ilk saniyede öne çıkıyor. Bazılarında sözü sonra fark ediyorsun, çünkü ezgi zaten alıp götürmüş. İkisi birden güçlü olunca şarkı akılda kalıyor. Biri zayıfsa da dağılıyor. Sözü güzel diye dinlenmeyen parçalar var. Melodisi tutmuş, ne anlatıldığı umursanmayanlar da. Dil de karışıyor. Türkçe bir şarkıda sözü kaçırmak zor. Yabancı bir parçada ise çoğu kişi önce ritme takılıyor, anlamı sonra arıyor. Bir de yorum farkı var. Aynı söz, başka bir ağızda bambaşka duruyor. Melodi değişince parça tanınmayabiliyor. İkisi de oluyor. Birini seçmek zorunda kalsanız kulağınız hangisine gidiyor? Söz bitince parça da bitiyor mu sizde, yoksa melodisi kalsın yeter mi?

Ses varken bile insan bazen yüzünü açmak istemiyor. Kamera başka bir eşik. Ne giydiğin, arkanda ne olduğu, o anki halin konuşmaya dahil oluyor. Yazıda ve seste bunlar yok. Görüntülü sohbeti sevenler, karşıdaki kişinin orada olduğunu daha net hissettiğini söylüyor. Çekinenler ise kameranın sohbeti sınav haline getirdiğini. İlk dakikalar genelde suskun geçiyor. Sonra ya rahatlıyor ya da sesle devam edelim deniyor. Herkesin evi, odası, saati buna uygun değil. Işık kötü, oda dağınık, saat geç. Bunlar bahane değil, çoğu zaman gerçek durum. Açmak istememek de kabalık sayılmamalı. Siz kamerayı ne zaman açarsınız? Tanıdık biriyle mi, yoksa yeni bir sohbette de rahat mısınız?

Gündüz tok gezinen insan, gece olunca mutfağa bakmaya başlıyor. Açlık mı, can sıkıntısı mı, ayırt etmek zor. Bir şeyler hazırlamak uykuyu daha da açabiliyor. Hiç dokunmamak da o saatten sonra aklı yemekte tutuyor. Herkesin bir hali var. Su içip geçiştiren, ekmek arası yapan, sabaha bırakıp yine düşünen. Porsiyon da gündüzkü gibi olmuyor. Sizde gece acıkınca mutfak mı kazanıyor, yoksa yatağa geri mi dönüyorsunuz?