Bazı parçalarda ne dendiği ilk saniyede öne çıkıyor. Bazılarında sözü sonra fark ediyorsun, çünkü ezgi zaten alıp götürmüş. İkisi birden güçlü olunca şarkı akılda kalıyor. Biri zayıfsa da dağılıyor. Sözü güzel diye dinlenmeyen parçalar var. Melodisi tutmuş, ne anlatıldığı umursanmayanlar da. Dil de karışıyor. Türkçe bir şarkıda sözü kaçırmak zor. Yabancı bir parçada ise çoğu kişi önce ritme takılıyor, anlamı sonra arıyor. Bir de yorum farkı var. Aynı söz, başka bir ağızda bambaşka duruyor. Melodi değişince parça tanınmayabiliyor. İkisi de oluyor. Birini seçmek zorunda kalsanız kulağınız hangisine gidiyor? Söz bitince parça da bitiyor mu sizde, yoksa melodisi kalsın yeter mi?

Playlist kurmak o kadar kolay oldu ki radyo biraz kenarda kaldı. Yine de birileri hâlâ açıp bırakıyor. Şarkıyı seçmeden, sıranın ne getireceğini bilmeden dinlemenin ayrı bir hali var. Radyoda sevilen şey her zaman parça da değil. Araya giren kısa bir laf, birinden diğerine geçiş, ya da o an başka kimin aynı yayını duyduğunu düşünmek. İstediğin şarkıyı anında bulmak güzel. Her şeyi sen seçince sürpriz de kalmıyor. Eski parçalar da burada karışıyor. Açılınca bazen hiç aramadığın bir şarkı geliyor ve o yetiyor. Siz hâlâ radyo açıyor musunuz, yoksa tamamen kendi listenize mi geçtiniz? Açıyorsanız daha çok müzik için mi, aradaki konuşma için mi?