Bu yüzden bazıları yazıyı daha rahat buluyor. Ne diyeceğini toparlayabiliyor. Karşı tarafın kahkahası, duraksaması, cümleyi yarıda bırakıp yeniden başlaması ise seste var. Samimiyet bazen tam bu pürüzde. Bazen de aynı pürüz insanı kilitliyor. Mikrofon açılınca söyleyecek şey bulamayan çok oluyor. Yazıda o boşluk daha az belli.

İkisi de online sohbet. Biri daha yavaş, biri daha doğrudan. Hangisinin daha yakın hissettirdiği kişiye göre değişiyor. Kalabalık bir odada konuşmakla iki kişinin yavaş yavaş yazışması aynı şey değil.

Yeni biriyle tanışırken yazmayı mı seçiyorsunuz, sesi duyunca mı rahatlıyorsunuz?